Er is een fout opgetreden in dit gadget

woensdag 22 februari 2012

De eerste keer


Tja, het moest er keer van komen... Op pad zonder Mees. En dan bedoel ik niet een avondje op stap ofzo. Nee gewoon diehard een paar dagen weg. Heel enthousiast heb ik ons twee maanden geleden ingeschreven voor een zakelijk reisje naar Berlijn, Dresden en Leipig. Gaaf, een BMW fabriek bezoeken helemaal leuk, wij gaan mee! Ik dacht: al die dramaverhalen over je kind voor het eerst achter laten, dat overkomt mij niet... 

Nou dat viel even vies tegen! De avond voor dat we weggingen realiseer je je opeens dat je echt weg gaat. Je baby waarmee je al sinds hij in je buik zit bent verbonden. De baby waar je in zo'n korte tijd zoveel van houdt. En noem me een dramaqueen, maar weet je wat ik het ergste vond? Het idee dat Rob en ik samen op stap gaan met het risico dat ons misschien iets overkomt en we nooit meer terug komen. Dat betekent dat ons kind alleen, zonder ouders moet opgroeien. Shit, dat is heftig! Ik had Mees op bed gelegd en toen begon ik met malen. Ik had heel sterk de drang om iets van onszelf achter te laten. Hij moet weten dat ik van hem hou! Dus ik heb een brief geschreven. Een brief speciaal voor Mees, waar ik hem schrijf hoeveel ik van hem hou en dat waar ik ook ben, ik toch altijd bij hem ben. En dat hij maar naar de sterren hoeft te kijken en ziet hoe ontelbaar veel dat er zijn. Dat iedere keer als hij naar de hemel kijkt hij er aan herinnert wordt dat ik ontelbaar verschrikkelijk veel van hem hou. En dat hij moet weten dat hij door alle mensen om ons heen met zoveel liefde is ontvangen, dat ik zeker weet dat er altijd iemand voor hem zal zijn. Waar papa en mama ook zijn. Verschrikkelijk, de tranen rolden over m'n wangen terwijl ik de brief schreef Het is ongelofelijk wat een emotie je moedergevoelens veroorzaken. Zelfs terwijl ik schrijf schiet ik weer vol.

Na het afscheid 's ochtends voor vertrek moest Rob me er echt even aan herinneren dat we wel echt iets heel leuks zouden gaan doen. Welliswaar om te netwerken en nieuwe mensen te leren kennen, maar ook voor het eerst weer met z'n tweetjes! De muziek ging aan en we hebben samen heel de weg keihard gezongen. Heerlijk, de weg was leeg, we hadden een top auto (ja want als je mee gaat met een BMW reis wordt het wel zo gewaardeerd als je in een BMW komt... Thanks to Möller Autoschade zaten we er meer dan comfortabel bij!) en een heerlijke playlist. Uiteraard kwamen ook nog even de nummertjes van ons trouwen voorbij en dan kan je je zo lekker gelukkig voelen, ken je dat?









Echt, dit is het aller aller mooiste liedje voor iedereen die mama is. M'n moeder heeft dit nummer ooit van opa gekregen, ik kreeg het op mijn bruiloft van mijn vader en moeder en ik geef het nu aan Mees. Luister en huiver naar deze tranentrekker. Kippenvel!


Berlijn was top. We zijn naar de Classic Remise geweest (echt een must als je een autoliefhebber bent), geborreld op de Fernsehturm, veel bezienswaardigheden bekeken, een natuurlijk een heerlijke Berliner curryworst gegeten bij de KaDeWe. I will definitly will be back om te shoppen in de KaDeWe het grootste warenhuis van Europa (vergelijkbaar met Harrods in Londen), zeer de moeite waard!


Toch even naar huis bellen (Mees bleef bij opa en oma slapen). Ik kreeg heerlijke berichten. ‘ Oh, het is zo'n moppie, hij is zo gezellig, hij is zo zoet’. ‘Wil je hem even aan de telefoon?’ Dat doe ik ook wel eens, gewoon voor de leuk, hup telefoon aan Mees z'n oor maar dan gebeurt er natuurlijk helemaal niks. Tot dat ik hem aan de lijn had, ik ging tegen hem praten en hij kletste terug! Ja, toeval zou je zeggen. Nou dat interesseert me helemaal niks. Mees had hele verhalen. ‘Oh hij reageert echt op je stem!’ zei m'n moeder. En dat is het enige wat je dan even wil horen. Ik kan je vertellen, daar gaat je moederhart echt sneller van kloppen!

Dag twee waren we in Dresden, de Frauenkirche beklommen, mooooooi! En Dresden heeft een heerlijk sfeertje, daar wil ik nog wel een keer naar toe. We hadden twee 'vrije' uurtjes, dus we zijn even een gezellig tentje ingedoken. We zaten lekker aan de wijn en de tapas, goed gesprek, goed gezelschap, helemaal leuk. Gaat er een tafel naast ons zitten met een baby. Dat wil je dus echt niet als je je eigen kind moet missen! Die baby was maar een paar maandjes ouder dan Mees en hij zat met me te flirten joh! Nou dan wil je echt heel graag naar huis, je mist je eigen kind dan zo... 

Maar ik hoefde nog maar een dagje, en het was het dubbel en dwars waard. Wat bijzonder zeg zo'n autofabriek, je weet echt niet wat je ziet! 

                             
Maar het allerleukste van het hele tripje is het thuis komen. Toen hij ons voor het eerst weer zag kon hij niet stoppen met lachen. Ons lieve ventje, gelukkig zijn we weer compleet!


Wil je deze blog volgen? Klik dan hier of vul links op de pagina je mailadres in bij 'follow by e-mail' Vind je dit een leuk bericht? Deel 'm dan door op onderstaande linkjes te klikken!

vrijdag 10 februari 2012

Babynorit en poepscheppen

Ik ben echt helemaal gesloopt. Gewoon moe tot op het bot, ken je dat? En waarom? Tja... toch misschien nog niet helemaal de oude. Ik doe net zoveel werk maar dan wel in veel minder uur. En het nadeel is dat je dan vooral bezig bent met de 'moetjes'. En van moetjes krijg ik geen energie. Nieuwe leuke dingen bedenken, uitwerken en opzetten. Dingen die ten goede komen van de kwaliteit, service en nieuwe gasten werven. Dat vind ik leuk. Maar ja vooralsnog heb ik daar geen tijd voor. Dingen die moeten, die moeten nou eenmaal.

Daarbij komt dat Mees al sinds maandag aan de dunne is. Arme kleine, om de twee uur een nieuwe luier en zulke verschrikkelijke rode billetjes... Inprincipe had hij nergens last van, doktersadvies: beetje extra water in de fles. Zoiets als babynorit bestaat niet. Maar woensdagavond was Mees toch erg huilerig voor zijn doen. En toen gingen we de nacht in. Jeeeetje wat duurde die nacht lang... Om de twee uur een schone luier, want meneer houdt niet van slapen in een vieze broek. Maar toen was Mees het ook zat. Hij had pijn in z'n billen en nog veel meer pijn in z'n buikje. Ontroostbaar was hij. Slaapdronken als we inmiddels waren gaven we hem een extra fles. Nu zal hij vast lekker door slapen tot morgenochtend. Ja toedeloe, niet dus. Om vijf uur was er geen houden meer aan, zo verdrietig was Mees. Dan maar lekker bij papa en mama tussenin. Lekker tegen elkaar aan vielen Mees en Rob in slaap. Ja, die mannen wel, maar ik slaap toch niet heel relaxed naast die kleine. Je bent alert op iedere ademhaling, beweging en geluidje.

In m'n vorige blog schreef ik over m'n after-zwangerschap-yoga klasje en dat deze op zaterdagochtend gegeven werd. Foutje, de les was donderdagochtend. Ja precies, na die verschrikkelijke nacht! Oh en ja het lesje begint om negen uur. Echter moest ik er al om half negen zijn voor een intake. Ik moest mezelf m'n bed uit sleuren. Sporten is al niet m'n favoriet, laat staan na een toch-al-weinig-energie-gebroken-nacht. Wat een straf!

Ik werd pas een kwartier laten geholpen. Shit, had ik mooi nog een kwartiertje langer kunnen blijven liggen. Maar ik moet zeggen, het was het zeker waard. Tijdens de intake nam ze uitgebreid de bevalling en de persoonlijke klachten door. Ook wordt er een echo gemaakt van je rug, buik en bekkenspieren + stand. Op basis daarvan wordt een training samengesteld, welke je met andere mama's (die allemaal hun eigen programma volgen) in groepsverband kunt doen. Dus ook nog gezellig!

Eenmaal thuis gekomen was Mees nog steeds niet opgeknapt. Dan toch maar even langs de dokter. Voor het eerst met Mees eigelijk, stiekem best spannend. Maar die kleine vond het weer eens prima. Hij stal de show toen de dokter aan z'n buikje ging voelen. Zo gezellig vond hij het bij de dokter. Zoals ik al zei, geen babynorit maar wel even een monster nemen van z'n poep.

Nou ik hoefde niet lang te wachten. Hij lag lekker even met z'n blote billetjes op de bank (op een groot kleed, plas en poep vrij) want dat helpt tegen rode billetjes. Nog geen twee seconde draai ik me om en plast hij alles onder, en natuurlijk precies naast het kleed. Ik pak Mees snel op om te zorgen dat hij niet nog meer troep maakt. En je raadt het al, daar ging hij... Aan de dunne... Op m'n broek! Op m'n bank! Op het kleed! Ach, het maakte het poep scheppen wel lekker makkelijk, ik kon het zo overal afschrapen. Heerlijk.

Nu vijf dagen later is hij nog steeds aan de dunne. We hebben er een pak Pampers doorheen gejaagd, en m'n nieuwe bijnaam is mama poep. Straks even ontspannen bij vrienden eten. Joost pingde net of ik een wijntje lustte bij het eten. Oh ja hoor Joost, doe maar een fles. Ik ben er aan toe!




Wil je deze blog volgen? Vul dan links op de pagina je mailadres in bij 'follow by e-mail' Vind je dit een leuk bericht? Deel 'm dan door op onderstaande linkjes te klikken!

woensdag 1 februari 2012

Helemaal zat die kilo's!

Oké, ik ben het zat. Zat die extra 'zwangerschaps' kilo's, zat die flubber buik. Ik wil m'n oude figuur terug! En wel nu, NU! En dan nog liever 2 kilootjes minder dan voorheen. Want het is zoooo confronterend.

Ik ging namelijk met mijn moeder naar een hipperdepip feestje, KimmiSecretS. Helemaal zin in. Alleen m'n outfit moest ik nog even regelen. De dresscode was Glamorous Gold & Black tie. Nou ik heb een hoop in m'n kast, maar op deze dresscode is mijn garderobe niet geheel ingericht. Missie: glimmend sexy jurkje. Nou, ik kan je wel vertellen, de winkel die dit in het hoge Noorden verkoopt heb ik nog niet gevonden. Gelukkig hebben we dan altijd nog theoutnet.com. Voor de zekerheid twee jurkjes besteld, dan zit er vast een goede tussen. Ja, zou je zeggen, ideaal toch? Jazeker, behalve als de koerier het opgegeven adres niet kan vinden en je op vrijdagmiddag 18uur nog steeds geen pakketje hebt terwijl om 20u het feestje begint. PANIEK!! M'n zusje d'r kast nog even geplunderd. Ze had nog een leuk glitter jurkje hangen. Kon best vond ik, hij kroop maar een klein beetje op. Maar mijn moeder, eerlijk als ze is, gaf haar ongezouten mening: 'nee kan je echt niet hebben hoor, daar ben je nog veel te zwaar voor'. Thanks mam.

Thank God was het koopavond, dus ik met m'n tong op m'n knieën richting de winkels. Niet meer op gehoopt, maar daar hing hij... Een geweldig jurkje. Perfect! Nu nog passen, ja hij staat, hij zit goed! Alleen die buik, die heupen. Ik word er echt een beetje sip van. Jammer dan, gewoon maar heel de avond m'n buik inhouden. En je gelooft het niet, het jurkje was ook nog eens 70% afgeprijsd. Toch wel weer fijn, gewoon een lekker ouderwetse winkel in plaats van dat online geshop. De Nimes, you saved my life!

En dit is 'm dan, van Marlene Birger, love it!!



Na een top feestje en pijn in m'n buik van het inhouden... kwam Rob weer thuis van z'n tripje naar de Weissensee. Hij ging daar 100km schaatsen en heeft er zelfs 112,5km van gemaakt (zie filmpje - Rob en Rob (andere Rob is mijn schoonvader) komen hier over de finish). Respect! Ik neem me al zo lang voor om te gaan sporten, dan is dit wel erg confronterend. Maar ja, nam ik me voor om naar after-zwangerschapsyoga te gaan. Wordt het alleen gegeven op zaterdagochtend om 9u. Dat is toch gewoon straf?!!! Vorige week nog dacht ik, oké vandaag is de dag. Eerst met Mees naar babyzwemmen, daarna: sporten! Nou ik kan je zeggen, ik vond het babyzwemmen weer een hele onderneming. Dat is een sport ansich!


Maar toen Rob vertelde dat hij wel 5000 calorieën heeft verbrand tijdens het schaatsen was ik er zo klaar mee! Afgelopen zondagavond ben ik richting de fitness te gaan. Ik dacht, lekker rustig. Dan is er toch niemand. Ja mispoes. Het was gewoon druk! Dan wil je natuurlijk niet voor lul staan. Dus misschien, heel misschien ben ik iets over m'n taks gegaan. Maandag viel het nog wel mee, wel iets last van m'n bekken. Maar dinsdag ging ik dood, SPIERPIJN!!! En nog meer last van m'n bekken.

Dan maar straf. Zaterdagochtend after-zwangschapsyoga-clubje here I come.

-Wordt vervolgd-


Wil je deze blog volgen? Vul dan links op de pagina je mailadres in bij 'follow by e-mail' Vind je dit een leuk bericht? Deel 'm dan door op onderstaande linkjes te klikken!